Ég trúi á einn Guð,
föður almáttugan,
skapara himins og jarðar,
alls hins sýnilega og ósýnilega.
Og á einn Drottin Jesú Krist,
Guðs einkason,
sem er af föðurnum fæddur frá eilífð,
Guð af Guði,
ljós af ljósi,
sannur Guð af Guði sönnum,
fæddur, eigi gjörður,
samur föðurnum.
Fyrir hann er allt skapað.
Vegna vor mannanna og vorrar sáluhjálpar,
steig hann niður af himni,
klæddist holdi fyrir heilagan anda af Maríu mey
og gjörðist maður.
Hann var og krossfestur fyrir oss
á dögum Pontíusar Pílatusar,
píndur og grafinn.
Hann reis upp á þriðja degi samkvæmt ritningunum
og steig upp til himna,
situr við hægri hönd föðurins
og mun aftur koma í dýrð
að dæma lifendur og dauða.
Á ríki hans mun enginn endir verða.
Og á heilagan anda,
Drottin og lífgjafann,
sem út gengur af föður og syni
og með föður og syni er tilbeðinn og ávallt dýrkaður
og mælti af munni spámannanna.
Og á eina, heilaga, almenna og postullega kirkju.
Ég játa, að ein sé skírn til fyrirgefningar syndanna
og vænti upprisu dauðra
og lífs hinnar komandi aldar. Amen.
Um játninguna
Níkeujátningin, (Symbolum Nicaenum) dregur nafn sitt af fyrsta almenna kirkjuþinginu, sem haldið var í borginni Níkeu í Litlu-Asíu árið 325 en það var kallað saman til þess að kveða niður deilur í kirkjunni um samband Jesú og Guðs. Prestur einn að nafni Aríus hélt því fram að Guð hefði á undan öllum verkum sínum skapað orð sitt (logos) og þetta orð hefði síðan skapað alla hluti. Í fyllingu tímans hefði svo þetta skapaða orð gerst maður í þeim tilgangi að frelsa menn.
Kenningar Aríusar vöktu ólgu innan safnaðanna af því að mönnum fannst þær bæði í mótsögn við vitnisburð Nýja testamentisins og vitnisburð kirkjunnar þar sem Jesús Kristur væri viðurkenndur og tilbeðinn sem sonur Guðs, jafn Guði föður að eðli til. Níkeuþingið ályktaði að kenningar Aríusar væru rangar og játaði um Jesú að hann væri samur Guði föður að eðli til (homoousios á grísku).
Endanlega var gengið frá texta Níkeujátningarinnar á kirkjuþingi sem var haldið í Konstantínópel árið 381 og játningin í samræmi við það þess vegna oft nefnd Níkeu-Konstantínópel játningin (Symbolum Nicaeo-Constantinopolitanum). (Sjá nánar Kirkjan játar 1993 s. 145—149).
