Þema vikunnar: Þið eruð vottar þessa!

Þema bænavikunnar kemur frá Skotlandi þar sem Heimstrúboðsráðstefna var haldin árið 1910 og telst upphaf samkirkjulegu hreyfingarinnar.

Til þess að heiðra þennan mikilvæga þátt í sögu samkirkjuhreyfingarinnar þótti þeim, sem undirbúa Bænaviku fyrir einingu kristinna manna (Nefnd Alkirkjuráðins fyrir trú og kirkjureglu og Nefnd páfastóls fyrir einingu kristinna manna) einboðið að biðja kristnar kirkjur á Skotlandi að undirbúa Bænavikuna 2010. Jafnframt búa kirkjurnar á Skotlandi sig undir hátíðahöld vegna ártíðar Trúboðsráðstefnunnar frá 1910 með einkunnarorðunum „Að bera Kristi vitni nú á tímum“. Þema Bænavikunnar fyrir einingu kristinna manna:  Þið eruð vottar þessa (Lk 24, 48) er líkt og endurómur þessara einkunnarorða.

Biblíulegt þema: Þið eruð vottar þessa.

Í samkirkjulegu hreyfingunni hefur síðasta ræða Jesú fyrir dauða hans oft verið hugleidd.  Þessi síðasti boðskapur leggur áherslu á einingu lærisveina Krists: 
„Að allir séu þeir eitt...til þess að heimurinn trúi“ (Jh 17, 21).

Í ár bjóða kirkjurnar í Skotlandi okkur að hlýða á síðustu orð Jesú fyrir himnaförina: „ Svo er skrifað, að Kristur eigi að líða og rísa upp frá dauðum á þriðja degi, og að prédika skuli í nafni hans öllum þjóðum iðrun til fyrirgefningar synda og byrja í Jerúsalem. Þér eruð vottar þessa“ (Lk 24, 46-48).
Við munum hugleiða þessi síðustu orð Krists á hverjum degi Bænavikunnar.

Á Bænavikunni fyrir einingu kristinna manna 2010 er okkur boðið að íhuga allan 24. kafla Lúkasarguðspjalls. Hvort sem það eru konurnar óttaslegnar við gröfina, lærisveinarnir tveir, kjarklausir á leið til Emmaus eða postularnir ellefu lamaðir af efasemdum og ótta: Allir sem mæta hinum upprisna Kristi eru sendir til að boða trúna: „…og þér eruð vitni!“. Þetta er verkefni kirkjunnar sem Kristur hefur fengið henni og enginn getur hafnað. Það er samfélag þeirra sem hafa verið sættir við Guð og í Guði sem getur borið sannleikanum um kraft frelsunarinnar í Jesú Kristi vitni.

Það má hugsa sér að María Magdalena, Pétur eða lærisveinarnir tveir frá Emmaus hafi ekki borið vitni á sama hátt. Samt sem áður er það sigur Jesú yfir dauðanum, sem er kjarni vitnisburðar þeirra allra. Persónuleg kynni þeirra af hinum Upprisna hefur gjörbreytt lífi þeirra. Fyrir persónulegan vitnisburð þeirra er aðeins eitt nauðsynlegt: „…við verðum að vera vitni alls þess sem gerðist!“

Þannig leggja vitnin mismunandi áherslur, stundum kann þau að greina á um hvers tryggðin við Krist krefst en samt sem áður munu þau öll taka þátt í að boða fagnaðarerindið.