Heilsudagar – Um trúarlíf föstunnar

 Í hómilíubókinni segir:

„Nú er komin tíð sú að höndum, er vér eigum alla nauðsyn til, góðir bræður, að leiða huga ráð vort, fyrir því að sjá stund veitir oss mesta hjálp ef vér færum oss til gagns og nytja. Svo mælti Páll postuli of þessa tíð:„Nú er viðtækileg tíð, og nú eru heilsudagar.“ Þá verða oss þessar stundir að heilsudögum, ef vér leitum við með öllu kostgæfi að bæta yfir annmarka óra með bænahaldi og öðrum góðum verkum. (Hómilíubókin, bls.157)

Langafastan

Langafastan, sjöviknafastan, hefst með öskudegi og stendur til páska. Langafasta og páskar eru hjarta kirkjuársins. Það gefur trúarlífinu ómetanlegan hljómbotn og styrk að finna djúp þess hjarta, og síðan hljóðan, reglubundinn slátt þess í messu og trúarlífi um ársins hring.

Sjöviknafastan - fjörutíu virkir dagar til páska. Þeir minna á dagana fjörutíu er Jesús fastaði í eyðimörkinni. Í fjörutíu ár var Ísraelslýður á leiðinni um eyðimörkina til fyrirheitna landsins. Í fjörutíu vikur hvílir barnið í móðurlífi áður en það sér dagsins ljós.

Þrjú tákn einkenna föstuna: Krossinn, iðrunin og skírnin. Krossinn rís við lok föstutímans, eins og hann beið Jesú við leiðarlok ferðar hans upp til Jerúsalem, og bíður okkar við ævilok.

Iðrunin merkir afturhvarf, að snúa við, að taka háttarskiptum með endurnýjun hugarfarsins, lífsstefnu og lífsmáta. Skírnin er endurfæðing sem hefur nýtt líf í för með sér. Hún er frelsun frá synd, dauða og hinu illa. Í skírninni hefst samfylgdin með Kristi en líka með öðrum limum líkama hans, kirkjunnar.

Fastan er tími sjálfsprófunar, og til að dýpka og þroska trúarlíf sitt, samfélag sitt við Krist. Það gerist með kyrrð og bæn, og með því að leitast við að lifa látlausara lífi, sjálfsstjórn, hófsemi.

Trúarlíf lönguföstu er innlifun, er við fylgjum í anda krossferli Krists. Um aldir hafa Íslendingar notið þar ómetanlegrar leiðsagnar Hallgríms Péturssonar í Passíusálmunum. Þeir voru lesnir og sungnir á flestum heimilum landsins kynslóð eftir kynslóð. Þeir veita ómetanlega hjálp og leiðsögn í fylgd frelsarans.

Helgihald lönguföstu og páska er innlifun, eins og kristin tilbeiðsla gjarnan, innlifun í atburði hinnar helgu sögu. Þar verðum við eitt með þeim, sem forðum fengu að reyna og sjá, og sú reynsla, fortíð, verður samtíð, og í skuggsjá hennar fáum við að sjá framtíðina í lifandi von.

Fastan er líka samstaða til að minnast og minna sérstaklega á þau á meðal okkar sem halloka fara. Fastan er áeggjan til okkar allra að standa dyggan vörð um heill þeirra sem standa höllum fæti í tilverunni og að vera duglegri og djarfari að koma til hjálpar þar sem vegið er að fólki og standa af einurð vörð um réttindi þess og manngildi. Minnast hjálparstarfs og líknarmála og gefa af nægtum okkar. Hin rétta fasta er fólgin í hugarfari umhyggju og samstöðu. Eins og Hómilíubókin segir: „Þá helgum vér föstu óra, ef vér látum henni fylgja miskunnsemi við þurfamenn og gjörum sjálfir iðrun fyr það, er vér höfum illa gjört. En þá tæir oss iðrun synda vorra, ef aflát og yfirbót fylgir, svo sem Davíð sálmaskáld mælti:„Snúst þú frá illu,“ kvað hann, „og gjör gott.“ (Hóm. bls.159)